Na današnji dan 1970. godine u Sarajevu je umro istaknuti bh. književnik i novinar Hamza Humo

-     Za razliku od Bašagića i Đikića, koji su uglavnom ponavljali formalno-stilske obrasce sevdalinke i balade u tonovima lirske usmene tradicije, Humo se oslobađa vezanog stiha. Pisao je pjesme, pjesme u prozi, pripovijetke, romane, dramske tekstove. U stihovima i pripovijetkama je senzualni liričar, a u romanima opisuje mlađu inteligenciju u njenoj težnji za emancipacijom i prikazuje malograđansku čaršiju...                                                            

MOSTAR/SARAJEVO, 19. januara – Podsjećamo, veliki bosanskohercegovački književnik Hamza humo rođen je 30. decembra 1895. godine u Mostaru. Potiče iz ugledne obitelji iz koje je bio i alhamijado pisac Omer ef. Humo. U rodnom gradu je pohađao mekteb, osnovnu školu i gimnaziju.

Godine 1914. godine, nakon Sarajevskog atentata, biva uhapšen, a zatim interniran u Mađarsku (Komarovo), a 1915. je mobilisan u austrijsku vojsku. Do kraja rata je služio kao pisar i tumač u bolnici u Beču.

Nakon rata vraća se u Mostar i maturira, a potom odlazi na studij historije umjetnosti u Zagreb, zatim u Beč i konačno u Beograd.

U Zagrebu se druži s mladim pjesnicima Antunom Brankom Šimićem, Ulderikom Donadinijem i zemljakom Nikom Milićevićem i sam oduševljen ekspresionističkim pokretom. Godine 1919. javlja se prvim književnim ostvarenjem, zbirkom pjesama 'Nutarnji život'.

Pet godina kasnije, Humo objavljuje zbirku 'Grad rima i ritmova', kojom se odmiče od školski naučene poetike sablasnog ekspresionizma i primiče čulnom misteriju prirodnog opstojanja. U proznim je djelima s naglašenim lirizmom opisao raslojavanje bošnjačkog svijeta u rodnome hercegovačkom okolišu, utkivajući folklorne i slavensko-bogumilske mitove.

Za razliku od Bašagića i Đikića, koji su uglavnom ponavljali formalno-stilske obrasce sevdalinke i balade u tonovima lirske usmene tradicije, Humo se oslobađa vezanog stiha, a pored očaranosti usmenom tradicijom, zbirkom 'S ploča istočnih' ne odriče se ni vrijednosti koje je gajila poezija Bošnjaka na orijentalnim jezicima.

Pisao je pjesme, pjesme u prozi, pripovijetke, romane, dramske tekstove, članke, prikaze i reportaže i objavljivao ih u časopisima i listovima kao što su Misao, Beogradski dnevnik, Vijenac, Bosanska pošta, Glas naroda, Novo doba i dr.

U vremenu između dva svjetska rata, kada piše najplodnije i najintenzivnije, objavio je vise pjesničkih knjiga i svoje najznačajnije djelo, lirski roman 'Grozdanin kikot' (1927.), koje će doživjeti više izdanja i biti prevedeno na mnoge jezike.

Od 1923. godine uređuje list 'Zabavnik', a od 1923. do 1931. urednik je časopisa 'Gajret', a potom sve do rata novinar je 'Politike'. Drugi svjetski rat provodi u Cimu pokraj Mostara.

Od 1945. godine uređuje bošnjački list 'Novo doba', potom je urednik Radio Sarajeva i direktor Umjetničke galerije Bosne i Hercegovine.

Što se tiče književnog stvaralaštva, Humo je pod utjecajem ekspresionizma tiskao spomenutu prvu zbirku pjesama 'Nutarnji život' (1919). U zbirci 'Grad rima i ritmova' (1924) i u knjizi lirskih proza 'Sa ploča istočnih' (1925) napustio je ekspresionističku poetiku i vratio se direktnom iskustvu i zavičajnim temama.

U proznim je djelima s naglašenim lirizmom opisao raslojavanje bošnjačkog svijeta u rodnome hercegovačkom okolišu, utkivajući folklorne i slavensko-bogumilske mitove u svoje pripovijetke: 'Pod žrvnjem vremena' (1928), 'Pripovijetke' (1932), 'Ljubav na periferiji' (1936), 'Hadžijin mač' (1955) i dr. te u romane 'Grozdanin kikot' (1927), 'Zgrada na ruševinama' (1939) i 'Adem Čabrić (1947).

Izdvaja se lirski roman 'Grozdanin kikot', poema o starosjedilačkom čovjeku uronjenu u hercegovački krajolik i prožetu njegovom ljepotom.

Po motivima romana 'Adem Čabrić' snimljena je televizijska serija pod nazivom 'Kože'. Umro je u Sarajevu, 19. januara 1970. godine.